Φόβος

Πώς τολμάς στη ζωή μου να επιβάλλεσαι
Και δε λες να μ’ εγκαταλείψεις, δε χάνεσαι
Κάθε μέρα νοητά επαναλαμβάνεσαι
Αντί να εξατμίζεσαι, ξανά μ’ εμέ καταπιάνεσαι

Με αέρα ξέφρενου ονείρου εφιαλτικού
Πέρασες τα όρια του δικού μου ανεκτού
Στο πρόσωπό σου πραγματοποίηση φόβου φανταστικού
Αέναα να αιωρείται πια ο κίνδυνος του κακού

Της πραγματικότητας πρόσληψη εμπαθής
Να τρέμω καθημερινά πως θα ξαναρθείς
Οπτασία κέρινη εμπρός μου να κυκλοφορείς
Ακόμα και στον ύπνο μου πως θα’ ρθεις να με βρεις

Ο φόβος, πάθος παράλογο ή κρίση αξιολογική
Στοιχείο ωφέλιμο ή εμπόδιο σε δράση δημιουργική
Η αντίδραση ανεξέλεγκτη ή επιλογή αντικειμενική;
Ψυχική καταπίεση κι απαισιοδοξία μαζί…

Η ψυχή ξεμακραίνει, κομπιάζει, δυσπιστεί
Τι χαρά θ’ απολαύσει πια σ’ αυτή τη ζωή;
Μα κι ο κόσμος ακόμη δεν έχει δεχθεί
Κάθε φόβος μ’ αγάπη μόνο θα νικηθεί

Παιχνίδι

Σα να’ χουν αλλάξει του κόσμου οι δυνάμεις
Την ισχύ τους αισθάνεσαι ό,τι επιθυμήσεις να κάνεις
Παρά τη θέλησή σου μεταβάλλουν κι εσένα
Τ’ όνειρά σου έπιπλα σε σπίτια προκατασκευασμένα

Πού είναι τ’ ωραίο, τ’ όμορφο, το αληθινό
Φαίνεται ανάκατο με το επιβεβλημένο, το τεχνητό
Πού πήγαν τα πραγματικά λόγια, τα συναισθήματα, το ενδιαφέρον
Μετρημένα, τρομαγμένα, στρατηγικά,
με γνώμονα το συμφέρον

Η σκέψη σου απόμακρη, με λεπτομέρεια υπολογιστική
Η συμπεριφορά σχολαστικά σχεδιασμένη, υποκριτική
Κι αν για λίγο ξεφύγεις, τη φύση αφήσεις να σ’ επηρεάσει
Ο σκαλωμένος περίγυρος, αόρατη βεντούζα, ξανά θα σ’ αρπάξει

Όλοι ασυνείδητα αιχμάλωτοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι
Μα η κουτάλα του μάγειρα την κοινωνικά παγιωμένη τροχιά της ποτέ δε χάνει
Γυρνάμε ανούσια τους κύκλους
στο δημοφιλές παιχνίδι της κυριαρχίας
Μα διάλυση, πόνο, απομόνωση
περιλαμβάνει ο ορισμός της υποτιθέμενης επιτυχίας

Κι όμως πιστεύω ακόμα στου ανθρώπου τη φύση
Στην ατέλειωτή της δύναμη όταν πιστέψει πως μπορεί να νικήσει
Πόσο θέλω τα γνήσια γνωρίσματα και πιστεύω μου να μάθω, να δείξω, ν’ αγαπήσω
Και πραγματικούς δεσμούς μ’ αληθινούς ανθρώπους να δημιουργήσω