Θλιβερή ασυμβατότητα

Θα νιώσεις ποτέ τη δύναμη της ανιδιοτελούς
άνευ όρων αγάπης;
Όχι μιας απλής συνήθειας ούτε μιας εξαρτημένης απάτης
Αυτής που καθρεπτίζεται στ’ αστραφτερά πραγματικά μάτια
Που πηγάζει από καθάρια συναισθήματ’,
από κοινά μονοπάτια

Θα βρεις ποτέ στο δρόμο σου κάποιον ν’ αγαπήσεις αληθινά;
Να τολμήσεις να μοιραστείς τα πάντα
χωρίς να δειλιάσεις πουθενά;
Χωρίς να σκέφτεσαι μονάχα τι απ’ αυτόν θα κερδίσεις
Μα δίνοντας τη ζωή σου, χωρίς αντάλλαγμα να ζητήσεις

Θα καταφέρεις να νικήσεις
τον πλαστό μικρόκοσμο που σε περιβάλλει;
Τον έχει δημιουργήσει το ανικανοποίητο παρελθόν
που δεν έχεις αποβάλει
Που καταστρέφει ό,τι ωραίο ξεκινάς να οικοδομείς,
Που δεν επιτρέπει να τον διαπεράσει άνθρωπος κανείς

Ίσως δε θέλω να παραδεχθώ πως το έβαλα γρήγορα κάτω
Μα η – έστω λίγη; – προσπάθεια που κατέβαλα
μ’ έστειλε σ’ ανείπωτο πάτο
Τα φτηνά λόγια – φαίνεται απίστευτο; –
σημάδεψαν όλη μου τη ζωή
Κάθε ανθρώπινη προσέγγιση φαντάζει τώρα κάλπικη, φτηνή

Μ’ αν οι παράλληλοι πια δρόμοι μας τύχει να συναντηθούν
Θα’ θελα μ’ ένα βλέμμα σου οι κόσμοι μας να ξαναενωθούν
Με στοργή να πλημμυρίσουν,
απ’ τις θλιβερές αναμνήσεις ν’ απελευθερωθούνΜε παιδικές αγνές προθέσεις να ξαναγεννηθούν

Η αύρα σου

Ψάχνω σημάδι, απόδειξέ μου τη λογική της οδυνηρής σου απώλειας;
Με πνίγουν στη σκέψη σου τ’ ασυγκράτητα δάκρυα στενοχώριας
Η ζωντάνια και το χαμόγελό σου
αντίθεση στου μυαλού τις εικόνες κατάντιας
Δεν είναι άδικο να χάνεσαι από συγκυρίες ανθρώπινης απληστίας κι ανεπάρκειας;

Σε βλέπω συχνά σε πρόσωπα ξένα,
σα να σ’ ακούω ακόμα εδώ
Μαθαίνω για τις τελευταίες εξελίξεις,
θέλω να τρέξω να στις εκμυστηρευτώ
Μα μόνο στον ύπνο καταφέρνω να σ’ επισκεφθώ
Έτοιμη να σου δώσω το τελευταίο αντίο,
η ψυχή μ’ αναγκάζει να κρατηθώ

Του ονείρου μου η αγκαλιά σου,
υπόσχεση πως κάποτε θα βρεθούμε ξανά μαζί
Να «ζήσουμε» στιγμές που θα’ θελες να μοιραζόσουνα κι εσύ
Αφού η δύναμη της αύρας που άφησες στη γη
Ολάκερο το σύμπαν ακόμα φωτίζει, έτοιμη να κερδίσει και την επόμενη «ζωή».

Έναυσμα

Ψάχνω να βρω τη μελωδία που κυνηγά τα ταξίδια μου
Πάνω που σιγανά την ψιθυρίζω,
εξαφανίζεται μες του μυαλού τη συναυλία
Εκεί ψηλά αιωρείται, σαν να την αισθάνομαι βαθειά στα στήθεια μου
Μ’ ακολουθεί σε γη κι ουρανό,
σαν οδηγός σε κάθε μου επιθυμία

Ψάχνω να εισπνεύσω τ’ αειθαλή αρώματα των ονείρων μου
Ν’ ανακαλύψω κάθ’ ενδόμυχο συστατικό τους ένα προς ένα
Να ξεπεράσω το δημιουργό, συνθέτοντας νέα, με γνώμονα την τύχη μου
Μα λόγο δε βρίσκω στις επιλογές των υλικών, κανένα

Ψάχνω ν’ αγγίξω τους καρπούς που γεννούν τις ελπίδες μου
Μα στα ψηλότερα κλαδιά θε να’ ναι απλωμένοι
Γεμάτοι ουσία, ολοζώντανοι, πάνω απ’ τα χέρια μου
Δίχως ν’ αποκαλύπτουν κάτω απ’ τη φλούδα τους τι με περιμένει

Ξέρω, αυτό που ψάχνω, βρίσκεται κρυμμένο μέσα μου
Απ’ της καρδιάς τον ακούραστο συνθέτη μουσικής
Μα πώς να καταφέρω ν’ αποκωδικοποιήσω το ρυθμό της ανάσας μουΆμα δε μάθω πώς ρυθμίζεται ο μετρονόμος της ψυχής;

how can one indeed make the most of it?

so here it goes:
people tell you all the time that life nees to be enjoyed down to its last second etc etc. but how can one do that ? i mean, for instance, if you take the majority of this world, they are struggling to even live, so how can they actually ENJOY life ?
and then, even among the more fortunate of us, it is so difficult, and NOT in our hands to do so.
Basically, it is not fair to say that I am not TRYING to enjoy life, but in reality the case is that my life is not letting me enjoy it... and how can one enjoy anything when deserted by their surroundings (people and things...)
the root of this problem stems from the lack of equality and similarity in this world. the first supposingly could be solved if people were not opportunistic, but the second, it cannot...
so is it a dead end that i'm faced with ?

Πύρινη θλίψη

Με την παλέτα του πιο χαρισματικού καλλιτέχνη
Θε να σε ζωγραφίσω
Να σου ξαναχαρίσω την αίγλη που σου πρέπει
Με μύρια χρώματα να σε τιμήσω

Ζωή να σου δώσω
Απ’ του παντοδύναμου την ατέρμονη πνοή
Με μια Του ανάσα να σου ανταποδώσω
Όλα όσα έχασες σ’ ανύποπτη στιγμή

Η σιωπή σου με εμπνέει
Μα και πόσο με λυπεί!
Λόγια οργισμένα αρχίνησα να γράψω μα δε λέει
Ο νους τη θλίψη ν’ αγνοήσει, τη λογική να βρεί

Η σκέψη του παρελθόντος επιπλέει
Σα σε θάλασσα ονείρου που ψάχνει να πραγματοποιηθεί
Μα η καρδιά εμπρός στην άψυχη τέφρα κλαίει
Άραγε ο τόπος θ’ αναστηθεί;

Το ξεθωριασμένο σου πια χρώμα δε δύναμαι να λησμονήσω
Μα ούτε η θύμηση του πρότερου κάλλους σου είν’ αρκετή
Τη ζωή που σου πήρανε δεν πρόκειται να σταματήσω
Να ζητώ πίσω με πείσμα κι επιμονή

Αδαής

Πολλοί σου λεν σημαντική να’ ν’ η κατάκτηση της γνώσης
Πως ξεκινάει από τα βάθη του εαυτού σου
Μ’ άραγε περιφρονούν την ανύψωση της σκέψης,
Σα μάθει μ’ άλλον τρόπο να δουλεύει απ’ το δικό σου;

Τόσοι κόσμοι περνούν καθημερινά εμπρός σου
Ως η ταινία της ζωής σου συμπληρώνεται
Μα πώς είναι να φέρεσαι ούτε όπως ο διπλανός σου
Δεν μπορείς ν’ αντιληφθείς πως γίνεται

Πόσο μάλλον οι άνθρωποι στα μακρινά ταξίδια σου
Που τους βλέπεις να περνούν, να πεινούν, να τρέχουν
Καμιά συμπεριφορά δε δύνασαι να κατανοήσεις, ένοχος; η εμπειρία σου
Έχεις μάθει να συναναστρέφεσαι μόνο μ’ αυτούς που μ’ εσέ τα ίδια έχουν

Πρόσεχε όμως μη χαθείς σε εικόνες ψεύτικες
Που άλλοι σου δείξουν ως αυθεντικές, δοκιμασμένες
Θέλει αγώνα η εξερεύνηση σε χώρες μακρινές, αλλιώτικες
Για να δημιουργήσεις με τον κόσμο γέφυρες βαθειά στερεωμένες

Κίνα καλοκάιρι 2007

Ταξίδι στην Κίνα – Οι μεγάλες προκλήσεις
Το φετινό ταξίδι στην Κίνα δε θα μπορούσε να είναι καθαρά τουριστικό. Υπήρχαν άλλωστε δύο σημαντικοί λόγοι για τους οποίους η χώρα αυτή μας κέντριζε ειδικά αυτό το καλοκαίρι το ενδιαφέρον και δεν ήταν τουριστικού περιεχομένου. Δύο από τις σημαντικότερες πόλεις του γιόρταζαν μία επέτειο. Η μία κοιτώντας στο παρελθόν και η άλλη στο προσεχές μέλλον. Μέσα στις επόμενες λίγες γραμμές θα προσπαθήσω να μεταφέρω το πνεύμα αλλά και τις απόψεις ενός τρίτου, που δε γνωρίζει μεν τόσο καλά την ιστορία των δύο αυτών πόλεων, αλλά είδε, έστω και μέσα σε λίγες ημέρες, πως αυτές αντιμετωπίζουν το παρόν!

Πεκίνο – Η πρόκληση των επικείμενων Ολυμπιακών Αγώνων
Η μανιώδης ενέργεια που έκανε τους κατοίκους του Πεκίνου να πανηγυρίσουν στους δρόμους το 2001, έχει από τότε διοχετευθεί σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα και φιλόδοξες κοινωνικές καμπάνιες με σκοπό να κάνουν τους Ολυμπιακούς του 2008 αξέχαστους. Όταν η πόλη έστειλε το αίτημά της για ανάληψη των Ολυμπιακών του 2008, το σύνθημά της ήταν «νέο Πεκίνο, σπουδαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες». Δεσμεύθηκε έτσι να παραδώσει μια πόλη γεμάτη με προοδευτικούς τόπους διεξαγωγής, με δρόμους χωρίς κυκλοφοριακή συμφόρηση, μπλε ουρανό και πολύ πράσινο.
Με ένα έτος να μένει πλέον προκειμένου να πραγματοποιηθούν αυτές οι υποσχέσεις, η μεγαλύτερη επιτυχία μέχρι τώρα είναι η πρόοδος των Ολυμπιακών κατασκευών. Σε αντίθεση με την Αθήνα που τα κατάφερε τελευταία στιγμή το 2004, οι υπεύθυνοι του Πεκίνου λένε ότι οι κατασκευές στην πρωτεύουσα έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί και αυτό το είδαμε και εμείς περνώντας έξω από τα στάδια. Η πόλη χτίζει ή ανακαινίζει 37 στάδια για να φιλοξενήσει τους ολυμπιακούς αγώνες. Καθώς φαίνεται όλοι οι τόποι διεξαγωγής εκτός από το εθνικό στάδιο, καλύτερα γνωστό ως Φωλιά του Πουλιού, θα είναι πλήρεις μέχρι το τέλος αυτού του έτους. Κάθε ένας από αυτούς τους χώρους διεξαγωγής που χτίσθηκε πρόσφατα ή ανακαινίσθηκε, θα εξοπλιστεί με τα πιο προηγμένα και φιλικά προς το περιβάλλον χαρακτηριστικά γνωρίσματα, από τον ηλιακό φωτισμό και τα συστήματα ποτίσματος, ως τα ειδικά δωμάτια καπνιζόντων υψηλής τεχνολογίας όπου τα νάνο φίλτρα αέρα θα διαλύουν τον καπνό των τσιγάρων σε κανονικό αέρα. Πιο σημαντική για τους κατοίκους του Πεκίνου θα είναι η ολοκλήρωση των νέων γραμμών υπογείου μέχρι το τέλος αυτού του έτους, που θα δώσουν στο Πεκίνο σχεδόν 200 χιλιόμετρα πρόσθετης σύνδεσης μετρό μέχρι να αρχίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Βέβαια μέσα σε αυτό το κατασκευαστικό παραλήρημα υπάρχουν και αρνητικά. Η παραδοσιακή διαρρύθμιση της πόλης, που χρονολογείται 600 χρόνια, από την εποχή της Δυναστείας των Μινγκ, τυπικά αποτελείται από μικρά, στενά σοκάκια τα οποία περικυκλώνουν το κέντρο της πόλης με τη μορφή λαβύρινθου. Οι οικισμοί που τα αποτελούν, τα γνωστά hu tong, τώρα θεωρούνται πηγή ντροπής και αντιπροσωπεύουν έναν οπισθοδρομικό τρόπο ζωής τον οποίο το Πεκίνο δε θέλει να δείξει στους Ολυμπιακούς του 2008. Σύμφωνα με την UNESCO, τα τελευταία 3 χρόνια, το ένα τρίτο από το κεντρικό μέρος της παλιάς πόλης έχει καταστραφεί, εκτοπίζοντας περίπου 580.000 κατοίκους, οι οποίοι δεν μπορούν να αντισταθούν διότι σύμφωνα με τα βασικά δικαιώματα ιδιοκτησίας στην Κίνα, κάθε ιδιοκτησία είναι του κράτους. Από την επίσκεψή μας στα (κοινώς αποκαλούμενα) tong, το κράτος φαίνεται να θέλει να διατηρήσει μόνο ένα πάρα πολύ μικρό μέρος τους, το οποίο μάλιστα και ανακατασκευάζει. Όλα τα υπόλοιπα, μέχρι να καταστραφούν, είναι περικυκλωμένα από ένα παχύ γκρι μουντό τοίχο, ώστε να μη φαίνεται από τους περαστικούς τι βρίσκεται πίσω του.
Εντούτοις, η μέγιστη πρόκληση για τους αρμόδιους για το σχεδιασμό της πόλης δεν είναι το να χτίσουν τα πράγματα από την αρχή, αλλά μάλλον το να λύσουν τα προβλήματα που υπήρχαν πολύ πριν από την υποψηφιότητα του Πεκίνου για τους Ολυμπιακούς. Οι εντυπωσιακές δομές όπως ο Κύβος Νερού (το εθνικό κολυμβητήριο) και η Φωλιά του Πουλιού (το εθνικό στάδιο), που μαζί μοιάζουν με ένα κόκκινο και μπλε yin yang[1] όταν το δούμε από ψηλά, είναι πιθανό να χάσουν τη λαμπρότητά τους εάν οι «πράσινοι Ολυμπιακοί Αγώνες» του Πεκίνου καταντήσουν μια θαμπή σκιά γκρίζου. Η πόλη έχει ξοδέψει ήδη 13 δισεκατομμύρια δολάρια (ΗΠΑ) σε προγράμματα για να βελτιωθεί το περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένων 28 εκατομμυρίων δένδρων που φυτευτήκαν πέρυσι. Εντούτοις, ο οποιοσδήποτε κάτοικος και εν προκειμένω τουρίστας, του Πεκίνου μπορεί να βεβαιώσει τη συχνή πλέων περίσταση ημερών με πάρα πολύ νέφος και χαμηλή συννεφιά, τόση ώστε να μη φαίνεται η άλλη πλευρά του δρόμου. Λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία των καθαρών ουρανών στο γόητρο των Ολυμπιακών του Πεκίνου, θα πρέπει να βρεθούν τουλάχιστον βραχυπρόθεσμες λύσεις πριν αλλά και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτές που έχουν αναφερθεί από την οργανωτική επιτροπή περιλαμβάνουν τον περιορισμό των αυτοκινήτων στο δρόμο στο ένα τρίτο, το κλείσιμο εργοστασίων και εργοταξίων, αλλά και τη χρήση επιστημονικών τεχνικών αλλαγής της συγκέντρωσης των νεφών. Μερικά μέτρα λέγεται ότι θα δοκιμασθούν μέσα στους επόμενους μήνες.
Ίσως όμως το μεγαλύτερο μυστήριο που παραμένει για τους Ολυμπιακούς το προσεχές έτος δεν είναι πώς θα φαίνεται Πεκίνο, αλλά πώς θα συμπεριφερθεί. Η 15νθήμερη εμπειρία μας στην Κίνα ήταν καταλυτική στο να μας δημιουργηθεί η απορία για το εάν ένας λαός μπορεί μέσα σε 12 μήνες να μεταλλάξει τον ενθουσιασμό που επέδειξε το 2001, με την επιλογή του Πεκίνου ως την Ολυμπιακή πόλη του 2008, σε τρόπους συμπεριφοράς αντίστοιχους με τις υπηρεσίες (τουριστικές και άλλες) που προσέφεραν οι προκάτοχοί της. Καθώς διαβάζω τις ιστοσελίδες του διαδικτύου, προς μεγάλη μου έκπληξη διαβάζω ότι και οι «περισσότεροι Κινέζοι είναι βέβαιοι για το ‘υλικό’ των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008, αλλά παραμένουν δύσπιστοι για τη συμπεριφορά του ‘λογισμικού’», δηλαδή τη δυνατότητα του Πεκίνου να βελτιώσει τη συμπεριφορά των κατοίκων του.
Αν και πρόθυμοι να βοηθήσουν στην επίτευξη αυτού του στόχου, οι κάτοικοι του Πεκίνου, αλλά και ολόκληρης της Κίνας, είναι γνωστοί για τη φήμη που έχουν στο να μπαίνουν μπροστά στην ουρά, να πετούν σκουπίδια στο δρόμο και να πτύουν απρεπώς. Σε αυτά, εάν προσθέσουμε τον έντονο τρόπο επικοινωνίας (ίσως να είναι η ηχητική της κινεζικής γλώσσας, αλλά οι Κινέζοι δίνουν την εντύπωση ότι συνέχεια τσακώνονται σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους!), την άρνηση στην προσπάθεια κατανόησης διαφορετικής γλώσσας ή ακόμα και προφοράς της κινεζικής (ακόμα και εάν γνωρίζετε τη λέξη με λατινικούς χαρακτήρες, κανείς Κινέζος δε θα καταλάβει τι του λέτε!), την παντελή έλλειψη γνώσης αγγλικών και εν γένει των δυτικών ή διαφορετικών συνηθειών, η ριζική αλλαγή που απαιτείται γίνεται αναγκαστική αλλά και δυσχερέστερη.
Για το λόγο αυτό, στελέχη του Γραφείου Ανάπτυξης της πόλης, απέστειλαν περίπου 2 εκατομμύριο βιβλία εθιμοτυπίας στις οικογένειες του Πεκίνου. Η εφημερίδα China Daily τύπωσε πολυάριθμα άρθρα φέτος σχετικά με την αποδεκτή συμπεριφορά των θεατών. Ακόμη και η αστυνομία του Πεκίνου συμμετέχει σε αυτήν την προσπάθεια, επενδύοντας εκατομμύρια yuan σε ένα φορτηγό επιτήρησης που εξοπλίστηκε με υπέρυθρες φωτογραφικές μηχανές ικανές να εντοπίσουν άτομα που πτύουν σε μια απόσταση 250 μέτρων! Τέλος, για τον ίδιο λόγο έχουν ιδρυθεί και ιδιωτικές εταιρίες εκμάθησης τρόπων συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, η Pride Institute, μία μη κερδοσκοπική εταιρία, ιδρύθηκε με σκοπό να βελτιώσει τα κινεζικά πρότυπα. Προσφέρει δηλαδή ειδικά σεμινάρια για την ενθάρρυνση των καλών (Δυτικών) τρόπων και της θετικής επιρροής από τον περίγυρο με τελικό στόχο όλοι οι Κινέζοι να μπορούν να υπερηφανεύονται για τον εαυτό τους και τη χώρα τους.

References:
City Weekend Magazine, Vol 6, Issue 20, No. 15, Beijing, China
http://www.opendemocracy.net/arts-photography/hutong_destruction_3632.jsp

Χονγκ Κονγκ – Μία δεκαετία κάτω από Κινεζική σημαία
«Η ιστορία αυτής της μεγάλης πόλης έχει να κάνει με τα έτη πριν από αυτήν την νύχτα αλλά και τα έτη επιτυχίας που σίγουρα θα ακολουθήσουν». Με αυτές τις λέξεις ο Chris Patten, ο προηγούμενος κυβερνήτης, αποχαιρέτησε το Χονγκ Κονγκ στην τελετή παράδοσης της πόλης στις 30 Ιουνίου 1997. Το Χονγκ Κονγκ ή η (Ειδική) Διοικητική Περιοχή του Χονγκ Κονγκ (HKAR) αποτελούσε εξαρτημένη περιοχή του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1842, μετά τη Συνθήκη της Νανκίγκ στο τέλος του Πολέμου του Οπίου. Με το σύστημα «μία χώρα, δύο συστήματα», η κυβέρνηση της Κίνας είναι πλέον υπεύθυνη για την άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις της περιοχής, ενώ το Χονγκ Κονγκ διατηρεί το δικό του νομικό σύστημα, αστυνομία, νόμισμα, τελωνειακή πολιτική, αλλά και δικούς του απεσταλμένους σε διεθνείς οργανισμούς και εκδηλώσεις. Σύμφωνα μάλιστα με τη Σινο-Βρετανική Διακήρυξη και το Βασικό Νόμο του Χονγκ Κονγκ, θα λειτουργεί κατά ένα μεγάλο βαθμό αυτόνομα μέχρι τουλάχιστον το 2047, για 50 χρόνια δηλαδή μετά την αλλαγή κυριότητας.
Οι κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ ήταν αρχικά αβέβαιοι για το μέλλον τους, αφού ένα σοσιαλιστικό κράτος με ένα δισεκατομμύριο κατοίκους θα έπαιρνε στην κυριαρχία του τον τόπο τους, ένα από τα παγκοσμίως πιο επιτυχή πειράματα καπιταλισμού. Παρά ταύτα, μετά από μία δεκαετία στα χέρια της Κίνας, το Χονγκ Κονγκ έχει καταφέρει να ξεπεράσει το κατρακύλισμα της ασιατικής οικονομικής κρίσης, την πρόωρη παραίτηση ενός μη δημοφιλούς διοικητή[2] και το ξέσπασμα του SARS.
Αυτό όμως που είναι εντυπωσιακό είναι ότι μιλώντας στους ανθρώπους της περιοχής, δε θεωρούν πως έχει συντελεστεί κάποια θεμελιώδης αλλαγή. Και αυτό κυρίως διότι το Χονγκ Κονγκ διατηρεί τον τρόπο ζωής του (τουλάχιστον μέχρι το 2047), αλλά και το μίνι-σύνταγμα του Χονγκ Κονγκ, ο Βασικός Νόμος, παρέχει προστασία στα δικαιώματα των πολιτών και την ανάπτυξη της δημοκρατίας. Άλλωστε τα τελευταία 13 χρόνια συγκαταλέγεται ακόμα στις πιο ελεύθερες οικονομίες του κόσμου, σύμφωνα με τον Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας.
Όσον αφορά την κινεζική ταυτότητα μία γενική παρατήρηση θα ήταν ότι οι κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ τείνουν να αποστασιοποιούνται από τον καθαυτό κινεζικό λαό θεωρώντας τους εαυτούς τους διαφορετικούς. Οι άνθρωποι μιλούν για την αγάπη της καντονέζικης όπεράς τους, την υπερηφάνειά τους στη βιομηχανία ταινιών του Χονγκ Κονγκ και τους φόβους τους για τη μοίρα της καντονέζικης γλώσσας καθώς η επέκταση της κινεζικής γλώσσας αυξάνεται. Αν τους ρωτήσεις αν είναι Κινέζοι, σου απαντούν «όχι, Καντονέζος» και μετά «από το Χονγκ Κονγκ». Καθημερινά πριν από τις ειδήσεις, η τηλεόραση του Χονγκ Κονγκ μεταδίδει ραδιοφωνικά κινεζικά εθνικά τραγούδια, σε μια προσπάθεια της μητέρας πατρίδας να εμπνεύσει πατριωτικά συναισθήματα. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι τείνουν να σχετιστούν εντονότερα με το Χονγκ Κονγκ απ' ό,τι με την Κίνα, αν και το χάσμα έχει μικρύνει τα τελευταία χρόνια. Μία αυξανόμενη ομάδα κατοίκων θεωρεί ότι πριν το Χονγκ Κονγκ ήταν απλά μία αποικία που κυβερνιόταν από άλλους, ενώ τώρα ανήκει στη χώρα των προγόνων τους, στην πατρίδα τους. Σημαντικό επίσης είναι ότι το Χονγκ Κονγκ (και σε μικρότερο βαθμό το γειτονικό Μακάου, το οποίο παραδόθηκε στην Κίνα από τους Πορτογάλους το 1999) δείχνει εμφανή αντιπολίτευση, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Κίνας, γεγονός που σίγουρα θα έχει επιπτώσεις στην πολιτική μεταρρύθμιση της Κίνας τα επόμενα χρόνια.
Σημαντική για την κατανόηση της αβεβαιότητας των κατοίκων για την ένωση αυτή είναι η σύνθετη σχέση που έχει εξελιχθεί μεταξύ Κίνας και Χονγκ Κονγκ. Στην τελευταία δεκαετία, η Κίνα έχει αναπτυχθεί με αλματώδη ταχύτητα σε βαθμό ώστε να βοηθήσει το Χονγκ Κονγκ όταν υπέφερε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2003 προσφέροντας ελεύθερη πρόσβαση των προϊόντων του στις αγορές της Κίνας. Επιπλέον, η αύξηση του τουρισμού από την ηπειρωτική χώρα είναι εκθετική, και η διασυνοριακή κυκλοφορία έχει κάνει Lo Wu, το κύριο σημείο ελέγχου στα σύνορα του Χονγκ Κονγκ με την Κίνα, το πιο πολυσύχναστο στον κόσμο. Έτσι, η αυξανόμενη ταυτοποίηση με την Κίνα έρχεται σε αντίθεση με τον παράλληλο φόβο της αύξησης της οικονομικής δύναμής της, η οποία για μερικούς θα μπορούσε να περιθωριοποιήσει το Χονγκ Κονγκ. Δεδομένου όμως ότι οι δύο οικονομίες ενοποιούνται, ορισμένες αλλαγές είναι αναπόφευκτες. Δηλαδή, το Χονγκ Κονγκ έχει γίνει ο φορέας παροχής υπηρεσιών αφού η παραγωγή έχει κινηθεί προς την Κίνα και πλέον καλείται να διατηρήσει την ανάπτυξή του ανάμεσα και στις υπόλοιπες πόλεις της Κίνας που αναπτύσσονται γοργά. Μία όμως σύγκριση με το παρελθόν δείχνει πως οι αμοιβές στο Χονγκ Κονγκ έχουν πέσει και το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών να έχει αυξηθεί και μάλιστα είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο.
Ο βασικός νόμος του Χονγκ Κονγκ αναγνωρίζει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών έχουν παραμείνει κατά ένα μεγάλο μέρος ανέπαφα. Όμως σε διάφορες περιπτώσεις οι ίδιες οι αρχές της Κίνας έχουν αναλάβει να ερμηνεύσουν το βασικό νόμο. Επίσης, το 2004, η καθολική ψήφος για την εκλογή κύριων ανώτερων στελεχών της διοίκησης του Χονγκ Κονγκ για το 2007 αποκλείστηκε. Τέλος, υπάρχουν σημάδια περιορισμού της ελευθερίας Τύπου. Σε μια πρόσφατη έρευνα της ένωσης δημοσιογράφων του Χονγκ Κονγκ, 30% από τους 506 δημοσιογράφους που εξετάστηκαν ανέφεραν ότι ασκούν αυτο-λογοκρισία.
Πολλοί επισημαίνουν ότι η αλλαγή στο Χονγκ Κονγκ είναι λιγότερο εμφανής από την αλλαγή στην Κίνα - μια χώρα που άνοιξε τις πόρτες της στον κόσμο μόνο 30 χρόνια πριν. Η Κίνα ξέρει ότι η επιτυχία του Χονγκ Κονγκ εξαρτάται από το κράτος δικαίου και την ελεύθερη αγορά, αλλά και ότι ίσως μπορεί να πάρει μαθήματα Δυτικής σκέψης και νοοτροπίας από το Χονγκ Κονγκ. Δεν αλλάζει όμως το γεγονός ότι «το Χονγκ Κονγκ ήταν το μικροσκοπικό τρεμάμενο φως του διεθνισμού στη νότια ακτή [της Κίνας]... Τώρα ολόκληρη η χώρα έχει φωτισθεί»!

References:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6767861.stm
http://www.bbc.co.uk/politics97/hk/
http://www.taipeitimes.com/News/world/archives/2005/03/09/2003245523

[1] Η έννοια του yin και yang προέρχεται από την αρχαία κινεζική φιλοσοφία και μεταφυσική, η οποία αναφέρεται σε δύο βασικές αντίθετες αλλά και συμπληρωματικές δυνάμεις που βρίσκονται σε όλα τα πράγματα στον κόσμο. Το Yin, το σκοτεινότερο στοιχείο, είναι παθητικό, σκοτεινό, θηλυκό, και αντιστοιχεί στη νύχτα, το yang, το φωτεινότερο στοιχείο, είναι ενεργό, ελαφρύ, αρσενικό και αντιστοιχεί στην ημέρα.
[2] Η παραίτηση του διοικητή του Χονγκ Κονγκ Τανγκ Τσε Χουά είχε τεθεί επί τάπητος από τον Ιούνιο του 2003, όταν περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι διαδήλωσαν εναντίον ενός αντιδημοτικού μέτρου που θεωρήθηκε υπονομευτικό του καθεστώτος και είχε προταθεί από την Κίνα, για να πραγματοποιηθεί τελικά δύο χρόνια μετά.

Ανεξήγητη Μελαγχολία

Θέλω να καταφέρω να ξεπεράσω τα εμπόδια της ψυχής
Δε μ’ εμποδίζει η σάρκα, μα το αδιάφορό μου πνεύμα, η απουσία μιας ευχής
Μπλεγμένη ανεπανόρθωτα στους ιστούς της αγωνίας, του ατέρμονου φόβου της θανής
Ακινητοποιημένη από τα πλοκάμια της έλλειψης λόγου, της αιτίας της ζωής

Θέλω να προσπεράσω το ανυπέρβλητο αίσθημα της συνεχούς ανίας
Σ’ όλα γύρω ν’ ανακαλύπτω την ύπαρξη μοναδικής αξίας
Μέσα στο συνοθήλευμα ιδεών, εμπειριών και εικόνων απαισιοδοξίας
Να διακρίνω τ’ ανεπανάληπτο στίγμα της δικής μου πορείας

Θέλω να κατακτήσω την απάτητη κορυφή της γνήσιας ελευθερίας
Με σταυρό την πίστη στον εαυτό μου
να νικήσω τους περιορισμούς της ανθρώπινης αδυναμίας
Με κεφάλι ψηλά, θριαμβευτικά να περάσω τους σταθμούς της αυτογνωσίας
Ώστε εμέ ν’ αγαπήσω, ν’ αφανισθεί το βαθύ αυτό αίσθημα μελαγχολίας

Questions unanswered

Dear fellow bloggers

After a long time of absence, I decided to write a few lines in case someone reads this blog. Since this fall I went through a huge crisis mainl derived from an increasing fear of death and the unexcplicable status of non-existence. I am not sure how these came into surface, but they are now present and quite often haunt my thought, creativity and optimism.
I therefore started to distance myself from everyone and to believe that everyone around me is foolish to even cast a smile, since reality is so cruel as to create such a short life boundary for all of us. As these thoughts accumulated, I almost thought I was starting to go mad and distanced myself even more.
I thus started reading articles in order to make myself believe that there is a chance of some sort of existence after what we call life. To be honest no solution to my destructive thoughts was found until my everyday worries increased due to new prospects in my professional and personal life and my setting of goals came to cover over any time devoted to this issue.
However, I am still looking for optimist people to wet my apetite for life again. So if you believe you can give me your positive energy with your thoughts, please do so without hesitation!!
Enjoy life!

Φόβος

Πώς τολμάς στη ζωή μου να επιβάλλεσαι
Και δε λες να μ’ εγκαταλείψεις, δε χάνεσαι
Κάθε μέρα νοητά επαναλαμβάνεσαι
Αντί να εξατμίζεσαι, ξανά μ’ εμέ καταπιάνεσαι

Με αέρα ξέφρενου ονείρου εφιαλτικού
Πέρασες τα όρια του δικού μου ανεκτού
Στο πρόσωπό σου πραγματοποίηση φόβου φανταστικού
Αέναα να αιωρείται πια ο κίνδυνος του κακού

Της πραγματικότητας πρόσληψη εμπαθής
Να τρέμω καθημερινά πως θα ξαναρθείς
Οπτασία κέρινη εμπρός μου να κυκλοφορείς
Ακόμα και στον ύπνο μου πως θα’ ρθεις να με βρεις

Ο φόβος, πάθος παράλογο ή κρίση αξιολογική
Στοιχείο ωφέλιμο ή εμπόδιο σε δράση δημιουργική
Η αντίδραση ανεξέλεγκτη ή επιλογή αντικειμενική;
Ψυχική καταπίεση κι απαισιοδοξία μαζί…

Η ψυχή ξεμακραίνει, κομπιάζει, δυσπιστεί
Τι χαρά θ’ απολαύσει πια σ’ αυτή τη ζωή;
Μα κι ο κόσμος ακόμη δεν έχει δεχθεί
Κάθε φόβος μ’ αγάπη μόνο θα νικηθεί

Παιχνίδι

Σα να’ χουν αλλάξει του κόσμου οι δυνάμεις
Την ισχύ τους αισθάνεσαι ό,τι επιθυμήσεις να κάνεις
Παρά τη θέλησή σου μεταβάλλουν κι εσένα
Τ’ όνειρά σου έπιπλα σε σπίτια προκατασκευασμένα

Πού είναι τ’ ωραίο, τ’ όμορφο, το αληθινό
Φαίνεται ανάκατο με το επιβεβλημένο, το τεχνητό
Πού πήγαν τα πραγματικά λόγια, τα συναισθήματα, το ενδιαφέρον
Μετρημένα, τρομαγμένα, στρατηγικά,
με γνώμονα το συμφέρον

Η σκέψη σου απόμακρη, με λεπτομέρεια υπολογιστική
Η συμπεριφορά σχολαστικά σχεδιασμένη, υποκριτική
Κι αν για λίγο ξεφύγεις, τη φύση αφήσεις να σ’ επηρεάσει
Ο σκαλωμένος περίγυρος, αόρατη βεντούζα, ξανά θα σ’ αρπάξει

Όλοι ασυνείδητα αιχμάλωτοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι
Μα η κουτάλα του μάγειρα την κοινωνικά παγιωμένη τροχιά της ποτέ δε χάνει
Γυρνάμε ανούσια τους κύκλους
στο δημοφιλές παιχνίδι της κυριαρχίας
Μα διάλυση, πόνο, απομόνωση
περιλαμβάνει ο ορισμός της υποτιθέμενης επιτυχίας

Κι όμως πιστεύω ακόμα στου ανθρώπου τη φύση
Στην ατέλειωτή της δύναμη όταν πιστέψει πως μπορεί να νικήσει
Πόσο θέλω τα γνήσια γνωρίσματα και πιστεύω μου να μάθω, να δείξω, ν’ αγαπήσω
Και πραγματικούς δεσμούς μ’ αληθινούς ανθρώπους να δημιουργήσω