how can one indeed make the most of it?

so here it goes:
people tell you all the time that life nees to be enjoyed down to its last second etc etc. but how can one do that ? i mean, for instance, if you take the majority of this world, they are struggling to even live, so how can they actually ENJOY life ?
and then, even among the more fortunate of us, it is so difficult, and NOT in our hands to do so.
Basically, it is not fair to say that I am not TRYING to enjoy life, but in reality the case is that my life is not letting me enjoy it... and how can one enjoy anything when deserted by their surroundings (people and things...)
the root of this problem stems from the lack of equality and similarity in this world. the first supposingly could be solved if people were not opportunistic, but the second, it cannot...
so is it a dead end that i'm faced with ?

Πύρινη θλίψη

Με την παλέτα του πιο χαρισματικού καλλιτέχνη
Θε να σε ζωγραφίσω
Να σου ξαναχαρίσω την αίγλη που σου πρέπει
Με μύρια χρώματα να σε τιμήσω

Ζωή να σου δώσω
Απ’ του παντοδύναμου την ατέρμονη πνοή
Με μια Του ανάσα να σου ανταποδώσω
Όλα όσα έχασες σ’ ανύποπτη στιγμή

Η σιωπή σου με εμπνέει
Μα και πόσο με λυπεί!
Λόγια οργισμένα αρχίνησα να γράψω μα δε λέει
Ο νους τη θλίψη ν’ αγνοήσει, τη λογική να βρεί

Η σκέψη του παρελθόντος επιπλέει
Σα σε θάλασσα ονείρου που ψάχνει να πραγματοποιηθεί
Μα η καρδιά εμπρός στην άψυχη τέφρα κλαίει
Άραγε ο τόπος θ’ αναστηθεί;

Το ξεθωριασμένο σου πια χρώμα δε δύναμαι να λησμονήσω
Μα ούτε η θύμηση του πρότερου κάλλους σου είν’ αρκετή
Τη ζωή που σου πήρανε δεν πρόκειται να σταματήσω
Να ζητώ πίσω με πείσμα κι επιμονή