Η ευτυχία... μέσα σου

Πού να κρύβεται τάχα η ευτυχία;
Τη γυρεύεις, λες, μα όλο δεν την συναντάς
Σάματι να’ ν’ της λέξης η σημασία
Γεμάτη μύριους λόγους να χαμογελάς;

Ξεχνάς πως ίσως τη βιώνεις ήδη
Στα τόσα που καθημερινά ευφραίνεσαι
Μήπως δεν ξέρεις πως καθείς αξία δίδει
Στο κάθε μόριο της ζωής… παραξενεύεσαι;

Σαν καταφέρεις στον πυρήνα να εστιάσεις
Της ύπαρξης τα όρια δε θα’ χουν τέλος μήτε αρχή
Τα πάντα τότε απ’ την πηγή θε ν’ απολαύσεις
Και θα αισθάνεσαι τ’ εμπόδια να έχουν νικηθεί!

Στάσου με δέος κι αγνάντεψε την πλάση
Δέξου πόσο πασχίζει αέναα να σ’ υπηρετεί
Σαν ο Δημιουργός μαζί σου εργάτης να’ χει σκάψει
Κι ο ορισμός που έψαχνες, κιόλα, να’ χει φανερωθεί!

Σκέψεις τότε δυσοίωνες μεμιάς θα λησμονήσεις
Το είν’ ολάκερο αισιόδοξα θα’ χεις ερωτευθεί
Όρμη καθάριων γάργαρων νερών θα κατακτήσειςΤα μέσα σου θα ξεχειλίζουν, μ’ ό,τ’ είχες χρόνια ονειρευθεί

Προθήκη Εφησυχασμού

Τον εφησυχασμό, λες, απεχθάνεσαι σφόδρα
Μα της ζωής τη λέμβο ακυβέρνητη εγκατέλειψες
Φθονείς όσους στη λήθη σέρνονται ακούσια
Αυτούς δε στοιχειώνουν τα γερασμένα όνειρα
Οι ανεκπλήρωτοι πόθοι

Τ' ανυπέρβλητα εμπόδια πρόκληση άλλοτε
Μακρινή πια ξεχασμέν' οχληρή ουτοπία
Πώς να ελπίσεις σε μέλλον άφθονο, ευοίωνο;
Αφού απ' τ' άδοξο παρελθόν δε δραπετεύεις,
Ούτ' απ' της έξης το πλέγμα

Πείσμωσες, τίποτα δε σ' ικανοποιεί
Μα κουράστηκες κι ανώφελα να πασχίζεις
Αφού δεν απαιτεί μόχθο η αποδεκτή επιτυχία
Αδρανής στέκεσαι, κενός, άσκοπος
Δίχως την πρότερη ζέση

Αποφάσισες στη συνήθεια να ενδώσεις
Δυσπιστίες και προσδοκίες καταχώνιασες
Με προθήκη τα εύθυμα πλαστά χαμόγελα,
Και τις ρηχές επιτρεπτές επιλογές ξένων,Οδεύεις όπου χλεύαζες…

Διαβρωμένη Πίστη

Πώς δύνασαι να ξεχωρίζεις τ' ανθρώπινο απ' το θεϊκό
Με ποιά εξουσία επιλέγεις για μένα τον τρόπο να φρονώ
Διαδικασίες, εθιμοτυπικά, ακαθόριστες θεωρίες
Συμβολικά νοήματα, εξυπηρετικές εικασίες

Με στήριγμα λόγια επιλεγμένων παλαιών γραφών
Επιβάλλεις αφανή συμφέροντα δήθεν αγαθοεργών
Κηρύσσεις αξίες κοινωνικά περιοριστικές
Ως "μόνο" μέσο επικοινωνίας με δυνάμεις λυτρωτικές

«Θεόσταλτ'» ηγέτες λαοπλάνοι, xαράσσουν πολιτική
Προσηλυτίζουν με γνώμονα την ανάγκη για στήριξη υλική
Μα χειροπιαστά έργα κι αληθινή συμπαράσταση
Τα αγνοούν χαρακτηριστικά μές στης λειτουργίας την παράσταση

Περιουσία αμύθητη, κοσμήματα φανταχτερά
Επίδειξη δύναμης αντί για λόγια μετρημένα, ταπεινά
Μηνύματα εθνικιστικά, πασίδηλα μεροληπτικάΗ πίστη διαβρώθηκε σε στόματα φθαρμένα, "επίλεκτα" 'ρσενικά...

Ο ανθρωπολογικός ανάγλυφος χάρτης της Αμερικής - Ένας πολυσυζητημένος λαός επανεξετάζεται!

Ξυπνάω σε ένα παραλιακό μοτέλ του Newport Beach και κοιτώ γύρω μου εξερευνώντας το δωμάτιο. Δύο μεγάλα king-size κρεβάτια, απόλυτη ησυχία και μία αίσθηση μακρινής αλμύρας. Είναι όσο παραδοσιακό θα μπορούσε να είναι ένα μοτέλ της περιοχής και αναμενόμενα γεμάτο έντομα που βγαίνουν από… μη αναμενόμενες οπές σε πάτωμα και έπιπλα! Ανοίγω τις κουρτίνες και μπαίνει το άπλετο φως της Καλιφόρνια να με καλωσορίσει, σαν απολογία για όλα αυτά, αλλά και σαν βοήθεια για τη μεταβολή των βιολογικών μου ρυθμών λόγω των δέκα ολόκληρων ωρών διαφοράς! Μια μικρή βόλτα στην απέραντη παραλία με ανταμείβει ακόμα περισσότερο. Κάθομαι στη μαλακή άμμο και παρατηρώ τους σέρφερς που είναι ακόμα μαθητευόμενοι. Περιμένουν με καρτερικότητα να ανέβουν ακόμα και τα μικρότερα κύματα. Παρά το κρύο, θα μπορούσα να κάθομαι με τις ώρες, να τεντώνω το βλέμμα μου στην ατελείωτη ακτογραμμή, να ακούω τον αφρό της θάλασσας και να ενεργοποιώ την ενθουσιώδη μελανίνη μου που είναι έτοιμη να εκραγεί από την απραγία των τελευταίων μηνών!
Βάζω σε τάξη τις σκέψεις μου και προσπαθώ να παρατηρήσω τους περαστικούς και να αφουγκραστώ συνομιλίες που θα επιβεβαιώσουν τις προσδοκίες μου για μια περιοχή που ήταν γνωστή ως καταφύγιο γνωστών και πλούσιων Αμερικανών. Κάποιες ώρες αργότερα θα επιβεβαιωθώ. Στο κέντρο της πόλης, καθισμένη σε ένα καφέ θα ακούσω τη συζήτηση δύο νέων, που μόλις χωρούν να κάτσουν στο τραπέζι ανάμεσα στα ψώνια τους, σχετικά με τα πλάνα της ημέρας. Ζωντανά παραδείγματα ότι το επίπεδο ζωής εδώ δεν καθιστά αναγκαία την ενασχόληση της νεολαίας με κάτι δημιουργικό, ενδιαφέρονται μόνο για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια, τον επόμενο καφέ, το βραδινό πάρτυ, τι θα φορέσουν, ποιοι φίλοι θα παραβρεθούν και με ποιο έτερο ήμισι! Αλλά και οι υπόλοιποι συνδαιτυμόνες του εστιατορίου δεν απέχουν από τη φήμη των Καλιφορνέζων με τα άσκοπα λόγια, τα συνεχή ρηχά χαμόγελα, την τέλεια οδοντοστοιχία, τα λαμπερά σιδερωμένα πρόσωπα και τα σινιέ ρούχα.
Μεταφέροντας το βλέμμα μου από τον ένα στον άλλο, στο μυαλό μου εμφανίζονται όλες οι παραστάσεις που έχουν σχηματιστεί για το λαό αυτό μέσα από την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και τις εφημερίδες, σαν αποτελέσματα σε ιστοσελίδα μηχανής αναζήτησης της φράσης «ο μέσος Αμερικανός»! Ούτε που μπορούσα να φανταστώ όμως πως οι κρίσεις αυτές τελικά δεν αντικατοπτρίζουν ούτε στο ελάχιστο την πραγματικότητα που γνώρισα αργότερα και με οδήγησε να υιοθετήσω την άλλη άποψη η οποία διατείνεται ότι: δεν γνωρίζεις πραγματικά την Αμερική (ΗΠΑ) εάν δεν επισκεφθείς την ενδοχώρα της. Σε αυτή βέβαια την άποψη υπάρχει και αντίλογος: οι πολιτείες της Καλιφόρνια, της Φλόριντα και της Νέας Υόρκης, από τις οποίες και έχουμε την πιο πολλή παθητική «εμπειρία», αν και καλύπτουν μόνο το 7% της χώρας, κατοικούνται από το 24% του πληθυσμού της. Αντίθετα, οι πολιτείες από τις οποίες άντλησα τις εμπειρίες μου δεν αποτελούν παρά μόνο το 15% του πληθυσμού, παρόλο που καλύπτουν το 21% της επιφάνειας της χώρας [1]. Η απόφαση είναι δική σας!

Το «εύκολο» χρήμα είναι μόδα

Φτάνοντας στο Λας Βέγκας βράδυ οι αισθήσεις μου εντείνονται. Οι εικόνες που ξετυλίγονται μπρος στα μάτια μου διαδέχονται η μία την άλλη. Φώτα παντού, κόσμος, κίνηση, ένα συνοθύλευμα πολιτισμών, ένα αποδεκτό, αναμενόμενο, εντυπωσιακό κιτς με θέματα από όλο τον κόσμο: Νέα Υόρκη, Παρίσι, Αίγυπτος, Σαχάρα, Ρωσία, Ρωμαϊκή αυτοκρατορία! Η πόλη σου ζητάει να βγεις, να την περπατήσεις, να διασκεδάσεις στα αμέτρητα θεάματά της και να δοκιμάσεις την τύχη σου σε όλα τα είδη τζόγου. Η περιέργεια του τουρίστα που απλά διέρχεται, εστιάζεται στο να προσπαθήσει να «ζήσει» την πόλη μέσα από τους μυριάδες επισκέπτες της, κάθε εθνικότητας, φυλής, πολιτείας, οικονομικού επιπέδου, φύλου, ηλικίας. Η ευκαιρία βρίσκεται αβίαστα όταν συχνός πελάτης πιάνει την κουβέντα, με την προβλέψιμη πρόφαση σχετικά με την καταγωγή μας. Αρχικά μπορεί να δείχνει ένας απλός πολίτης που έχει έρθει να βρει την τύχη του στο εύκολο χρήμα και παράλληλα επιδίδεται στην κατανάλωση των απλέτως προσφερόμενων αγαθών και υπηρεσιών της πόλης. Έχει έρθει μόνος από μία μακρινή πολιτεία του Νότου όπου παράλληλα με την ενεργή ενασχόλησή του με τα νομικά και το πετρέλαιο, πολιτικοποιείται. Το γεγονός αυτό κάνει τη συζήτηση ακόμα πιο προκλητική. Αν και διστακτικός στην αρχή, αποδέχεται εν τέλει ότι δεν γνωρίζει ακριβώς γιατί ασχολήθηκε με την πολιτική, απλά του αρέσει, ότι η καμπάνια του είναι εστιασμένη πολύ έξυπνα σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα της περιοχής του, το οποίο θα τον βοηθήσει και στη δουλειά του εκτός κοινοβουλίου, και ότι είναι υπέρ του περιορισμού της μετανάστευσης στη χώρα του, ένα πολύ “hot” θέμα των ημερών. Παρά την κατάσταση ευθυμίας που τον διακατέχει, έχει πλήρη συνείδηση αυτών που λέει, ανεξαρτήτως του εάν νομίζει πως στην Ελλάδα κάποιοι φορούν ακόμα χλαμύδες (!), και ούτε λεπτό η στάση του δεν φοβίζει ούτε επιδεικνύει επιθυμία για κάτι παραπάνω από ανάγκη για διάλογο και παρέα. Ακόμα και όταν, με έκδηλο ενδιαφέρον, προσφέρει ένα πάκο δολάρια προκειμένου να μας πείσει να επιλέγουμε τα καλύτερα ξενοδοχεία καθ’ όλη τη διάρκεια του Thelma-and-Luise-type ταξιδιού μας!

Το αμερικάνικο όνειρο ζωντανεύει στις πόλεις του πάλαι ποτέ “Route 66”

Το Γουίλιαμς είναι στην καρδιά της αναβίωσης του route 66 και είναι κυρίως γνωστό λόγω του τραίνου που συνδέει την πόλη με τον Grand Canyon. Αν περπατήσεις τους δρόμους του, μπορείς να ξεχωρίσεις καθαρά τα σημάδια του Far West με τα κτίρια τύπου playmobil απ’ όπου περιμένεις να βγει ο σερίφης να κυνηγήσει για μια ακόμη φορά τους κλέφτες της τράπεζας της περιοχής. Σε αυτή λοιπόν την πόλη δεν μπορείς να αντισταθείς στη νυχτερινή ζωή. Μπαίνοντας στο μπαρ, αν και εμφανώς “non-local”, δεν αισθάνεσαι ξένος και σίγουρα τα όποια περίεργα βλέμματα είναι διακριτικά και δικαιολογημένα. Ο σερβιτόρος μας υποδέχεται θερμά και σύντομα συζητάμε με τον παλιό ιδιοκτήτη του μαγαζιού (τώρα έχει περάσει στο γιο του) και νυν «φημισμένου» τραγουδιστή country μουσικής. Πολύ σύντομα θα αισθανθεί οικείος και θα μας μιλήσει για τη ζωή του. Δε θα διστάσει να κριτικάρει άνετα τις μουσικές μας επιλογές και μέσα από το χαρακτηριστικό jukebox του bar να μας μυήσει στον κόσμο της country και rock μουσικής και να αλλάξει έτσι δραματικό το ύφος της εκδρομής μας από ταξιδιωτική σε μουσική. Κατά κύριο λόγο δε θα παραλείψει να μας τραγουδήσει και βέβαια να μας μάθει τον παραδοσιακό two-step χορό!
Το Gallup, εκ πρώτης όψεως δεν εμφανίζει κάποιο εμφανές ενδιαφέρον. Σίγουρα το πιο γνωστό του παραδοσιακό ξενοδοχείο τύπου σαλέ, το El Rancho, έχει μακρά ιστορία όσον αφορά τους επισκέπτες του, γνωστούς σταρ του Hollywood που διέμεναν εκεί στα διαλείμματα των γυρισμάτων τους στο Monument Valley. Αν όμως κοιτάξεις πιο καλά και αναμιχθείς με τους κατοίκους της πόλης, θα ανακαλύψεις ακόμα και Έλληνες τρίτης γενιάς, οι οποίοι δε γνωρίζουν πλέον «γρι» ελληνικά. Σε ένα τοπικό bar της περιοχής γνωρίσαμε ένα μίγμα κατοίκων της πόλης. Ιθαγενείς ινδιάνοι, μετανάστες και αγγλοσάξονες συγκατοικούν αρμονικά με τη μουσική και τα σπορ να τους ενώνουν. Το ξένο στοιχείο εύκολα τους κινει το ενδιαφέρον και πιάνουν συζήτηση πάνω σε όλα τα θέματα. Η μπάντα που παίζει είναι καθηγητές που ασχολούνται με τη μουσική για να κερδίσουν χρήματα για το καλοκαίρι αφού δε δουλεύουν, εξού και το πανέξυπνο όνομά τους «Summer Wages»! Γνωρίζουν αμέσως ποια είναι η χώρα της δημοκρατίας και έχουν πλήρη πολιτική συνείδηση και ενδιαφέρον για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές αλλά και την εξωτερική πολιτική της χώρας τους. Ο ένας έχει έρθει μόνιμα από άλλη πολυπληθέστερη πολιτεία. Επέλεξε το Gallup διότι «όπου και εάν σταθείς βλέπεις τον ορίζοντα να απλώνεται πέρα μακρυά και το μάτι να χάνεται ευχάριστα». Διότι οι άνθρωποι είναι πολύ φιλικοί και αληθινοί και εδώ θα μπορούσε να κάνει οικογένεια. Φαίνεται ότι έχει δίκιο για αυτήν την μικρή πόλη που πραγματικά είναι ένα κρυφό διαμαντάκι της Αμερικής!
Στο Santa Fe, μία πανέμορφη πόλη και πρωτεύουσα του Νέου Μεξικού, αν και αποτελεί μία ακόμη πόλη του παραδοσιακού route 66, το σκηνικό αλλάζει. Είναι από τα πιο γνωστά καλοκαιρινά θέρετρα της δυτικής Αμερικής (ΗΠΑ) και κέντρο πολιτιστικής δημιουργίας, με αναρίθμητες γκαλερί σύγχρονης και παραδοσιακής τέχνης και χτισμένη με το παραδοσιακό ισπανικό ύφος και την adobe (μίγμα αργίλου, λάσπης και άχυρου, το οποίο ψήνεται στον ήλιο) τεχνοτροπία. Παρά το υπερβολικό κρύο λόγω υψομέτρου, η πόλη σε υποδέχεται με θέρμη και γίνεσαι ένα μαζί της. Εδώ οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σα να είναι σε χωριό και επικοινωνούν με ευκολία και γνήσια λόγια. Μιλήσαμε με τον barman ενός από τα πιο γνωστά εστιατόρια της κεντρικής πλατείας και ενθουσιαστήκαμε από τις γνώσεις του. Εκτός από καταπληκτικό ταλέντο στη μουσική, είχε ένα πολύ ανοιχτό μυαλό και συγκεκριμένους ρεαλιστικούς στόχους στη ζωή του. Για την Ελλάδα γνώριζε πολλά, αφού ήταν συγκάτοικος Έλληνα στο πανεπιστήμιο. Καθώς του μιλούσαμε για το ταξίδι μας, εύκολα μπήκαν στη συζήτηση και οι γύρω θαμώνες δίνοντάς μας συμβουλές για το ταξίδι και μία καταπληκτική ιδέα ώστε να αλλάξουμε τη διαδρομή του ταξιδιού μας και να την κάνουμε πολύ πιο ενδιαφέρουσα και «μουσική» περνώντας και από τις πολιτείες του Νότου! Με αυτούς τους ίδους ανθρώπους χαιρετιστήκαμε σα να γνωριζόμασταν χρόνια, την επόμενη μέρα.
Σε έναν τέτοιο τόπο, οι κάτοικοι που ονειρεύονται, δεν μπορούν παρά να βασίζουν τις ελπίδες τους στη μουσική προκειμένου να ξεφύγουν από τα στενά σύνορα της μικρής τους κωμόπολης. Μπορεί να μη γνωρίζουν πολλά για τον έξω από τα σύνορα της Αμερικής κόσμο, αλλά ξέρουν να περνούν καλά τραγουδώντας, χορεύοντας και πίνοντας ένα ποτήρι παραπάνω και να κυνηγούν τους στόχους τους ακολουθώντας την καρδιά τους...

Οι αναρίθμητες ευκαιρίες εξέλιξης στην Αμερική

Σε ένα από τα πιο παραδοσιακά και καλοδιατηρημένα trading post (εμπορικά σημεία, κάτι σαν τα δικά μας ψιλικατζίδικα, που πωλούσαν τα πάντα και βρίσκονταν σε διάφορα σημεία πάνω σε πολυσύχναστους δρόμους) της πολιτειάς της Αριζόνα, στο Ganado, το γνωστό Hubbell Trading Post μας περίμενε μία ακόμα έκπληξη. Εκτός του ότι παρουσιάζει ιδιαίτερο τουριστικό ενδιαφέρον, ένα τουρ στην οικία του Hubbell, πίσω από το post, μας έφερε σε επαφή με την ξεναγό του, η οποία, αν και προχωρημένης ηλικίας, μας περιέγραψε, παράλληλα με την ιστορία του τόπου, και μικρές ιστορίες από τη δική της ζωή η οποία ήταν πολυτάραχη, γεμάτη ταξίδια και εμπειρίες. Εκ πρώτης όψεως δε φαινόταν καθόλου δραστήρια, αλλά καθώς προχωρούσε η ώρα και μας μιλούσε για τον Hubbell και την οικογένειά του, μας εκμυστηρεύθηκε ότι είχε αποφασίσει πριν από λίγα χρόνια να ασχοληθεί με τον τουριστικό τομέα και έτσι ουσιαστικά στο Post αυτό ήταν ασκούμενη τουριστική οδηγός, ενώ παράλληλα τελείωνε τις σπουδές της στη διαχείριση πολιτιστικής κληρονομιάς στο πανεπιστήμιο.

To Houston στο Τέξας είναι μία τεράστια πλούσια πόλη, με επιβλητικό οικονομικό κέντρο γεμάτο ουρανοξύστες, μεγάλους δρόμους, όμορφα προάστια, με κατά κεφαλή εισόδημα περίπου 37 χιλιάδες δολάρια ετησίως[2], και ένα από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς και επιστημονικούς κόμβους της Αμερικής. Μπορεί να μην εμπνέει έντονα τουριστική διάθεση, αλλά το Διαστημικό Κέντρο λίγο πιο έξω από την πόλη μας κέντρισε το ενδιαφέρον. Έχοντας λίγη ώρα στη διάθεσή μας, έπρεπε να επιλέξουμε ποιους χώρους του κέντρου θα επισκεπτόμασταν, και αποφασίσαμε έτσι να μιλήσουμε με τους υπαλλήλους στην υποδοχή. Όταν είδαμε ότι στις θέσεις αυτές κάθονταν παιδιά ηλικίας γύρω στα 15 αναθεωρήσαμε για το εάν κάναμε σωστά να απευθυνθούμε εκεί για οδηγίες, όμως η αντίδρασή τους ήταν απροσδόκητη. Ανέλαβε ο ένας να μας εξυπηρετήσει και αφού του είπαμε το πρόβλημά μας, ξεκίνησε με την απίστευτα επιβλητική φράση «Εδώ έχετε να πάρετε μία απόφαση». Χωρίς να χρειαστεί πολλή σκέψη μας είπε με αποφασιστικότητα και μέσα σε ελάχιστο χρόνο τι δεν πρέπει να χάσουμε και πώς ακριβώς να οργανώσουμε το χρόνο μας. Καθώς ακολουθούσαμε το πρόγραμμά του, συνειδητοποιήσαμε ότι οι περισσότεροι υπάλληλοι του Κέντρου ήταν παιδιά. Ρωτήσαμε τη μία ξεναγό και μας είπε ότι είναι μαθήτρια και δουλεύει για το χαρτζιλίκι της. Δεν ενδιαφέρεται για τη NASA επαγγελματικά, αλλά θέλει να μπει στη Νομική αφού τελειώσει το σχολείο. Όταν τη ρωτήσαμε για κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με τους μηχανισμούς του εκπαιδευτικού κέντρου, μας προώθησε ευγενικά στο συνάδελφό της, επίσης μαθητή, ο οποίος γνώριζε τα πάντα γύρω από τα περίπλοκα συστήματα της τεράστιας αίθουσας εξομοίωσης και μας άφησε έκθαμβες!

Οι ευκαιρίες που δίδονται στην Αμερική είναι αμέτρητες, για όλες τις ηλικίες, φτάνει να έχεις τη θέληση να τις εκμεταλλευθείς.


Το καμάκι, όπως πρέπει! – μαθήματα για τον έρωτα μέσα σε ένα ταξί

Αν θεωρήσουμε πως ένας από τους πιο γνωστούς λαούς όσον αφορά το καμάκι είναι οι Έλληνες, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε όσον αφορά στο «στυλ» που ακολουθούν. Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού στην Αμερική, αναμφίβολλα υπήρχε εντονότατο το στοιχείο του «καμακιού», δεδομένου ότι είμασταν δύο κοπέλλες ξένες και μόνες, αλλά μόνο από τους μαύρους του South-West γινόταν με τέτοιο τρόπο ώστε να χαίρουν μία απάντησή ή έστω μιας ένδειξης αποδοχής μας.
Στη Νέα Ορλεάνη ενθουσιαστήκαμε από το πόσο «smooth» (άνετο και διακριτικό) τρόπο είχαν σε αντίθεση με τους άσπρους της γνωστής Bourbon Street, τύπου Φαληράκι και Αγία Νάπα το καλοκαίρι! Ένας μαύρος πάντα προσέχει την εμφάνισή του και έχει έτοιμη μία ατάκα ή ένα επιφώνημα που διαφέρει, δεν είναι κλισέ και δεν τρομάζει! Σε ένα ταξί που έτυχε να πάρουμε πιάσαμε συζήτηση με τον οδηγό “περί έρωτος”, ορμόμενες από το απίθανο αυτοκόλλητο πάνω στην κονσόλα του αυτοκινήτου του που έγραφε: «Do you believe in love at first sight, or should I drive by again?». Μου θύμισαν τα γνωστά προωθούμενα ηλεκτρονικά μηνύματα που λαμβάνουμε, με φωτογραφίες από sticker φωρτηγατζήδων! Ο οδηγός τότε μας εξήγησε πολύ παραστατικά γιατί, από τα 9 αδέλφια που έχει είναι ο μόνος που δεν έχει παντρευτεί: «εξηγώ πάντα στις γυναίκες πως η αγάπη μου γι’αυτές είναι σαν μια βρύση: μπορεί να βγάζει είτε κρύο είτε ζέστη». Τίποτα λοιπόν δεν είναι μόνιμο σε αυτή τη ζωή. Πρέπει να τη ζεις καθημερινά στο έπακρο!

Nashville – η πόλη που μας συνεπήρε

Το Nashville θεωρείται η πόλη της country μουσικής και πλέον αποτελεί ένα από τα βασικότερα κέντρα εγγραφής και παραγωγής μουσικής, προσφέροντας 19 χιλιάδες θέσεις εργασίας στην περιοχή[3]. Το οργανωμένο μουσείο του Country Music Hall of Fame προσελκύει πολλούς τουρίστες καθημερινά. Για να γνωρίσει κάποιος τη μουσική αυτή, πρέπει να την ακούσει ζωντανά σε τοπικό bar. Σε ένα από αυτά περάσαμε δύο αξέχαστα βράδια με ανεπανάληπτη blue grass, κλασσική country και πρωτότυπη ροκ μουσική. Το καλύτερο μέρος ήταν η παράσταση που έδιναν οι καλλιτέχνες, ιδιαίτερα ο τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος. Πριν από κάθε τραγούδι του διηγούνταν μία πρωτότυπη ιστορία σχετική με τους στίχους. Φανταστείτε λοιπόν να ξεκινά έτσι:
«Βρισκόμαστε στην αρχαία Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. όπου όλοι οι νέοι είναι μορφωμένοι και δημιουργικοί. Επηρεάζονται από ένα δυναμικό φιλόσοφο, τον Σωκράτη, ο οποίος τους ξεσηκώνει με τις ιδέες του. Οι υπόλοιποι φιλόσοφοι όμως δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι με τα “καινά δαιμόνια” που εισάγει και τον καταδικάζουν. Παρ’ όλο που έχει την ευκαιρία να δραπετεύσει, δεν το δέχεται, και αντί αυτού ζητάει από τους μαθητές του να του φέρουν κώνειο. Καθώς το καταπίνει αισθάνεται το δηλητήριο να διαπερνά το σώμα του και είναι γλυκό…» και ξεκινά να τραγουδά το «Sweet Poison».
Για έναν Έλληνα το Nashville εντυπωσιάζει και με τις επιλογές του! Δε λέγεται άλλωστε χωρίς λόγο «Αθήνα του Νότου». Εδώ, εκτός από τα 24 ιδρύματα ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, βρίσκεται και ένα πλήρες αντίγραφο του Παρθενώνα, κατασκευασμένο ακριβώς όπως λέγεται από τους ιστορικούς και αρχαιολόγους ότι θα έπρεπε να ήταν στην αρχαιότητα. Ακόμα και το άγαλμα της Αθηνάς έχουν ανασκευάσει, το οποίο ομολογουμένως θα μπορούσε κανείς να πει ότι παρουσιάζει, αναφορικά με το μακιγιάζ του, πολλά κοινά στοιχεία με σύγχρονες δυτικές “υπέρ”-αιθέριες υπάρξεις! Παρά ταύτα, ενθουσιάστηκα με την κατάνιξη με την οποία οι Αμερικάνοι το επισκέπτονται, και την ηρεμία και πνευματικότητα που εμπνέει ο «ναός» στην κεντρική αίθουσα.
Περπατώντας τους δρόμους στο downtown, δεν ασφυκτιώ από την κίνηση ούτε από τη φασαρία. Ακούγεται αμυδρά η μουσική από τα πολλά bar που είναι ανοικτά από το μεσημέρι και νέοι καλλιτέχνες αναζητώντας ευκαιρία παίζουν ζωντανά. Την ίδια στιγμή η δελεαστική μυρωδιά των burger στα παραδοσιακά μικροεστιατόρια αποσπά την προσοχή. Στην πόλη αυτή είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε έναν πρωτοποριακό καλλιτέχνη. Το πραγματικό του επάγγελμα είναι τυπογράφος αφισών για τα θεάματα της περιοχής. Αυτό όμως που τον κάνει να διαφέρει είναι ότι παράλληλα χρησιμοποίησε την παράδοση και τα αρχεία του τυπογραφείου του προκειμένου να δημιουργήσει καλλιτεχνήματα. Πήρε δηλαδή όλα τα παλιά ξύλινα καλούπια των αφισών και τα συνδύασε με πολλούς τρόπους πλάθοντας έργα τέχνης από τα υπάρχοντα σχέδια. Ο ίδιος μας ανέφερε την ύπαρξη του «Παρθενώνα» στην πόλη και μας μίλησε για την ιστορία του. Τον ίδιο πετύχαμε τυχαία στο bar το βράδυ και με γνήσια οικειότητα μας καλωσόρισε και ήρθε με την παρέα του στο τραπέζι μας και μας μίλησε για τη μουσική και τους τραγουδιστές που ήξερε.

Νέα Υόρκη – Επιστροφή στον «πολιτισμό»

Επιστρέφοντας στον πολιτισμό της ανατολικής ακτής συναντήσαμε τον μικρόκοσμο μιας παγκόσμιας πρωτεύουσας. Αισθανθήκαμε ξανά κορίτσια της πόλης και ευχαριστήσαμε την Μέκκα του shopping για τις εκπτώσεις! Παραμονή πρωτοχρονιάς και η πόλη δύσκολα διασχίζεται από τους αμέτρητους επισκέπτες της. Όλοι σε προετοιμασία για τα μοδάτα αποψινά πάρτυ. Σε ένα από αυτά συμμετείχαμε και εμείς. Η συναναστροφή με τους καλεσμένους εμφανώς πιο δύσκολη από τις άλλες στάσεις μας, αλλά διευκολύνθηκε πολύ μετά από έναν αριθμό κατανάλωσης ποτών και εδεσμάτων! Οι συζητήσεις κλισέ και με εκμεταλλευτική διάθεση. Συνομιλώ με μία κοπέλα από τη Λατινική Αμερική που προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από ένα γάμο δύο εβδομάδων. Με έναν Άγγλο οικονομολόγο που προσπαθεί να βρει το δρόμο της επιτυχίας ρισκάροντας συνεργασίες. Με Ευρωπαίους τουρίστες της πόλης που απλά ψάχνουν να περάσουν με οποιονδήποτε τρόπο «καλά» απόψε… Πίσω στην πραγματικότητα. Το ταξίδι τέλειωσε.
[1] Πηγή: http://www.demographia.com/db-statedens.htm (2000)
[2] US Department of Commerce's Bureau of Economic Analysis (2004)
[3] http://en.wikipedia.org/wiki/Nashville,_Tennessee