Αυτοεκτίμηση

Τι λείπει κι αισθάνομαι σα σκόνη στ’ αγέρι
Τελίτσα σε πίνακα, στο σύμπαν αστέρι
Πώς γίνεται, ποια δύναμη ξανά θα μου φέρει
Την πίστη στο είναι μου, πυγμή μες στο χέρι

Γύρω μου πίεση, ο κόσμος δεν ξέρει;
Πώς είναι ολόκληρο το εγώ να υποφέρει
Πώς είν’ ν’ απεχθάνεται όλα του τα μέλη
Το σώμα να κρύβει, να ψάχνει νυστέρι

Να θέλει την πίστη σ’ αυτό να επαναφέρει
Τ’ αυθόρμητο φέρσιμο, τη χαρά, ένα ταίρι
Μα μόνο στο νου να περνά το μαχαίρι
Στου Άδη τη χώρα για νά’ βρει λημέρι

Φοβάμαι μια λέξη ν’ αρθρώσω, να φωνάξω
Αγράμματη αισθάνομαι το ό,τι να πράξω
Ανόητ’ οι πάντες, πώς το είναι ν’ αδράξω;
Απόμακρ’ η ζωή, τα δεσμά θε’ να τινάξω

Πού να’ ναι αυτός που υπόσχεται αγάπη
Αξία στον άνθρωπο, όχι τι βλέπει το μάτι
Στα ουράνια να μ’ οδηγήσει με τ’ όμορφο άτι
Την καρδιά να ξεχειλίσει μ’ αισθήματα γεμάτη

Ποιος θα πάρει το χέρι μου, θα παλέψει για μένα
Θα μου δείξει πως όλα πια δεν είναι χαμένα
Θα με κάνει και πάλι να ποθώ να γίνω ένα
Μ’ έναν κόσμο που ίσως όλα δεν είναι στημένα;

Θα μου φέρει νερό απ’ την κρήνη τ’ ονείρου
Να πιστέψω πως έχω την ισχύ του σιδήρου
Ν’ αγαπήσω εμένα ώστε πια να μη με φθείρουν
Κακοπροαίρετα συμφέροντα ενός κόσμου στείρου

Τι κρύβει το φεγγάρι

Μηδαμινή ανάμεσα στο άπειρο
Πλήρης ως μέρος του συνόλου
Δύναμη αντλώ απ’ τ’ όνειρο
Να’ ν’ όντως η ψυχή αθάνατη μες στο μυστήριο του όλου

Σχέδιο ανεξήγητο να υφίσταμαι, χωρίς βάση
Ουσία γυρεύω, είν’ άραγε ανάγκη να υπάρχω;
Το σκοπό της ‘επίσκεψης’ μήπως έχω χάσει;
Λύτρωση αν ψάξω στον κόσμο της αίσθησης θά βρω;

Τα πέταλα του σύμπαντος αγγίζω
Ακούω τους ήχους των κυμάτων της φρόνησης
Τον ορίζοντα του είναι ατενίζω
Γεύομαι τους καρπούς της υπόστασης

Θωρώ τα ουράνια με δέος κι αμφιβολία
Με της σοφίας το βελούδινο πέπλο
τα μυστικά σα να’ ν’ σκεπασμένα
Μα το φεγγάρι με νιώθει, μου μιλά μες στου μυαλού την τρικυμία
Το δρόμο μου δείχνει προς την ολοκλήρωση, αλλάζουν τα δεδομένα

Νόημα όλα ξάφνου αποκτούν, ένα γίνομαι με το απανταχού άγνωστο
Νιώθω το χρόνο ανύπαρκτο, ανούσια κάθε μια έννοια, κάθε υποψία
Η σκέψη εξανεμίζεται, απομακρύνεται κάθε τι ενυπόστατο
Κοσμικές νότες πλημμυρίζουν γύρω μου, απόλυτη ευτυχία