Στόχος

Έψαχνα τρόπο να ξεφύγω απ’ το αδιέξοδο
Μα μόνη γύριζα χωρίς τροχιά κι έβρισκα τείχη
Εμπόδια έβαζα σ’ όσους μού δειχναν μια έξοδο
Νόμιζα πως η ευτυχία προϋποθέτει προπαντός τύχη

Μα σαν βρήκα στόχο στης ζωής τη δοκό ισορρόπησα
Nόημα γέμισαν όλα όσα μέχρι πριν αγνοούσα
Δύναμη νά βγω απ’ τ’ άδειο κλουβί μου απέκτησα
Πίστη σ’ εμένα πως πια όλα τα μπορούσα

Τρόπο για ικανοποίηση αέναη ανακάλυψα
Στων ατελείωτων επιδιώξεων το γαϊτανάκι κοινωνός
Ώστε μόλις στον πρώτο γύρο του θριάμβευσα
Τον κύκλο συνέχισα κοιτάζοντας εμπρός

Στο βήμα

Πομπώδη λόγια, πλήθος, φωνές
Παντού συνθήματα, προσφωνήσεις υπερβολικές
Φώτα, αφίσες, εικόνες υποβλητικές
Σημαίες, πανό, σερπαντίνες χρωματιστές

Ανεβαίνει στην εξέδρα, δειλιάζει, κοντοστέκεται
Μα ο κόσμος στα πόδια του δε φαίνεται ν’ ανέχεται
Ανθρώπινες αδυναμίες, γνήσια συναισθήματα
Αδιαφανείς απόψεις κι ανασφαλή βήματα

Κοιτάζει το λόγο του, μάταια προσπαθεί
Να μιλήσει από καρδιάς, αυτό που σκέφτεται να εξομολογηθεί
Ο όχλος φωνάζει, περιμένει λέξεις πειστικές
Πρόγραμμα φαντασμαγορικό,
προτάσεις ριζοσπαστικές

Τι κι αν πρέπει την πίστη του κόσμου να εξαπατήσει
Αφού η αλήθεια φαντάζει εχθρός στην ανθρώπινη φύση
Που προτιμά να πιστέψει μόνο ευχάριστους ήχους
Ιδεών ταιριαστών στις ελπίδες του πλήθους

Ξεκινά να διαβάζει στη γλώσσα του πολιτικού
Εκφράσεις αναδιατυπωμένες με ύφος μονάρχη, απόλυτου, δυναμικού
Κινείται σε πλαίσια γνωστά, αναμενόμενα, προδιαγεγραμμένα
Απ’ το κόμμα, για την προσέλκυση ψήφων, στην εντέλεια προετοιμασμένα

Μέσα του ο πόλεμος καλά κρατεί,
το εγώ παλεύει με την ηθική
Στη μάχη άραγε ποιός θα επιβληθεί;
Κι οι δυο δυνάμεις ασκούν εξουσία ισχυρή;

Έξω οι επευφημίες του κοινού
στα ουράνια τον ανεβάζουν
Πώς να γυρίσει στην αλήθεια,
«αρχηγό» των φωνάζουν
Τ’ όνειρο ζωής ολόκληρης
φαίνεται πρόθυμο να υλοποιηθεί,
Σαν τα πάντα ξεχάσει και το ψέμα ενστερνιστεί

Η δύναμη του ονείρου

Λες κι αιωρούμαι σε κόσμο υδάτινο
Όλα ρέουν αβίαστα κι ασυντόνιστα,
μα συνάμα προμελετημένα
Πράγματα, τόποι, πρόσωπα σα σε πίνακα χάρτινο
Σχέσεις, επιδιώξεις, αισθήματα, χωρίς κόπο επιτυχημένα

Γύρω γαλήνη απόλυτη, ανησυχία καμία
Λύπη, άσκηση δύναμης, καταπίεση, απανταχού απούσες
Σκέψη αρνητική ανύπαρκτη, μήτε αδυναμία
Τα ‘πρέπει’, τα ‘όχι’ και τα ‘μη’ λέξεις απλά παρατυχούσες

Ό,τι κι αν ζητήσω, το έχω στη στιγμή
Δεν πλήττω, μονίμως διασκεδάζω
Όσα ήθελα να γευτώ από μικρό παιδί
Απ’ το μυαλό βιώματα που δε φοβάμαι να ξεχάσω

Τι ευφορία στην ψυχή, μου αρκεί στο νου να ευτυχήσω
Ονειροπόλα εφησυχασμένη,
στους άλλους λέω για στόχους που ‘θα’ κατακτήσω
Πότε όμως τελικά θα συνειδητοποιήσω
Αυτά που ονειρεύομαι να πετύχω,
θα πρέπει πρώτα να τα ζήσω