Θλιβερή ασυμβατότητα

Θα νιώσεις ποτέ τη δύναμη της ανιδιοτελούς
άνευ όρων αγάπης;
Όχι μιας απλής συνήθειας ούτε μιας εξαρτημένης απάτης
Αυτής που καθρεπτίζεται στ’ αστραφτερά πραγματικά μάτια
Που πηγάζει από καθάρια συναισθήματ’,
από κοινά μονοπάτια

Θα βρεις ποτέ στο δρόμο σου κάποιον ν’ αγαπήσεις αληθινά;
Να τολμήσεις να μοιραστείς τα πάντα
χωρίς να δειλιάσεις πουθενά;
Χωρίς να σκέφτεσαι μονάχα τι απ’ αυτόν θα κερδίσεις
Μα δίνοντας τη ζωή σου, χωρίς αντάλλαγμα να ζητήσεις

Θα καταφέρεις να νικήσεις
τον πλαστό μικρόκοσμο που σε περιβάλλει;
Τον έχει δημιουργήσει το ανικανοποίητο παρελθόν
που δεν έχεις αποβάλει
Που καταστρέφει ό,τι ωραίο ξεκινάς να οικοδομείς,
Που δεν επιτρέπει να τον διαπεράσει άνθρωπος κανείς

Ίσως δε θέλω να παραδεχθώ πως το έβαλα γρήγορα κάτω
Μα η – έστω λίγη; – προσπάθεια που κατέβαλα
μ’ έστειλε σ’ ανείπωτο πάτο
Τα φτηνά λόγια – φαίνεται απίστευτο; –
σημάδεψαν όλη μου τη ζωή
Κάθε ανθρώπινη προσέγγιση φαντάζει τώρα κάλπικη, φτηνή

Μ’ αν οι παράλληλοι πια δρόμοι μας τύχει να συναντηθούν
Θα’ θελα μ’ ένα βλέμμα σου οι κόσμοι μας να ξαναενωθούν
Με στοργή να πλημμυρίσουν,
απ’ τις θλιβερές αναμνήσεις ν’ απελευθερωθούνΜε παιδικές αγνές προθέσεις να ξαναγεννηθούν

Η αύρα σου

Ψάχνω σημάδι, απόδειξέ μου τη λογική της οδυνηρής σου απώλειας;
Με πνίγουν στη σκέψη σου τ’ ασυγκράτητα δάκρυα στενοχώριας
Η ζωντάνια και το χαμόγελό σου
αντίθεση στου μυαλού τις εικόνες κατάντιας
Δεν είναι άδικο να χάνεσαι από συγκυρίες ανθρώπινης απληστίας κι ανεπάρκειας;

Σε βλέπω συχνά σε πρόσωπα ξένα,
σα να σ’ ακούω ακόμα εδώ
Μαθαίνω για τις τελευταίες εξελίξεις,
θέλω να τρέξω να στις εκμυστηρευτώ
Μα μόνο στον ύπνο καταφέρνω να σ’ επισκεφθώ
Έτοιμη να σου δώσω το τελευταίο αντίο,
η ψυχή μ’ αναγκάζει να κρατηθώ

Του ονείρου μου η αγκαλιά σου,
υπόσχεση πως κάποτε θα βρεθούμε ξανά μαζί
Να «ζήσουμε» στιγμές που θα’ θελες να μοιραζόσουνα κι εσύ
Αφού η δύναμη της αύρας που άφησες στη γη
Ολάκερο το σύμπαν ακόμα φωτίζει, έτοιμη να κερδίσει και την επόμενη «ζωή».