Η ευτυχία... μέσα σου

Πού να κρύβεται τάχα η ευτυχία;
Τη γυρεύεις, λες, μα όλο δεν την συναντάς
Σάματι να’ ν’ της λέξης η σημασία
Γεμάτη μύριους λόγους να χαμογελάς;

Ξεχνάς πως ίσως τη βιώνεις ήδη
Στα τόσα που καθημερινά ευφραίνεσαι
Μήπως δεν ξέρεις πως καθείς αξία δίδει
Στο κάθε μόριο της ζωής… παραξενεύεσαι;

Σαν καταφέρεις στον πυρήνα να εστιάσεις
Της ύπαρξης τα όρια δε θα’ χουν τέλος μήτε αρχή
Τα πάντα τότε απ’ την πηγή θε ν’ απολαύσεις
Και θα αισθάνεσαι τ’ εμπόδια να έχουν νικηθεί!

Στάσου με δέος κι αγνάντεψε την πλάση
Δέξου πόσο πασχίζει αέναα να σ’ υπηρετεί
Σαν ο Δημιουργός μαζί σου εργάτης να’ χει σκάψει
Κι ο ορισμός που έψαχνες, κιόλα, να’ χει φανερωθεί!

Σκέψεις τότε δυσοίωνες μεμιάς θα λησμονήσεις
Το είν’ ολάκερο αισιόδοξα θα’ χεις ερωτευθεί
Όρμη καθάριων γάργαρων νερών θα κατακτήσειςΤα μέσα σου θα ξεχειλίζουν, μ’ ό,τ’ είχες χρόνια ονειρευθεί

Προθήκη Εφησυχασμού

Τον εφησυχασμό, λες, απεχθάνεσαι σφόδρα
Μα της ζωής τη λέμβο ακυβέρνητη εγκατέλειψες
Φθονείς όσους στη λήθη σέρνονται ακούσια
Αυτούς δε στοιχειώνουν τα γερασμένα όνειρα
Οι ανεκπλήρωτοι πόθοι

Τ' ανυπέρβλητα εμπόδια πρόκληση άλλοτε
Μακρινή πια ξεχασμέν' οχληρή ουτοπία
Πώς να ελπίσεις σε μέλλον άφθονο, ευοίωνο;
Αφού απ' τ' άδοξο παρελθόν δε δραπετεύεις,
Ούτ' απ' της έξης το πλέγμα

Πείσμωσες, τίποτα δε σ' ικανοποιεί
Μα κουράστηκες κι ανώφελα να πασχίζεις
Αφού δεν απαιτεί μόχθο η αποδεκτή επιτυχία
Αδρανής στέκεσαι, κενός, άσκοπος
Δίχως την πρότερη ζέση

Αποφάσισες στη συνήθεια να ενδώσεις
Δυσπιστίες και προσδοκίες καταχώνιασες
Με προθήκη τα εύθυμα πλαστά χαμόγελα,
Και τις ρηχές επιτρεπτές επιλογές ξένων,Οδεύεις όπου χλεύαζες…