Φόβος

Πώς τολμάς στη ζωή μου να επιβάλλεσαι
Και δε λες να μ’ εγκαταλείψεις, δε χάνεσαι
Κάθε μέρα νοητά επαναλαμβάνεσαι
Αντί να εξατμίζεσαι, ξανά μ’ εμέ καταπιάνεσαι

Με αέρα ξέφρενου ονείρου εφιαλτικού
Πέρασες τα όρια του δικού μου ανεκτού
Στο πρόσωπό σου πραγματοποίηση φόβου φανταστικού
Αέναα να αιωρείται πια ο κίνδυνος του κακού

Της πραγματικότητας πρόσληψη εμπαθής
Να τρέμω καθημερινά πως θα ξαναρθείς
Οπτασία κέρινη εμπρός μου να κυκλοφορείς
Ακόμα και στον ύπνο μου πως θα’ ρθεις να με βρεις

Ο φόβος, πάθος παράλογο ή κρίση αξιολογική
Στοιχείο ωφέλιμο ή εμπόδιο σε δράση δημιουργική
Η αντίδραση ανεξέλεγκτη ή επιλογή αντικειμενική;
Ψυχική καταπίεση κι απαισιοδοξία μαζί…

Η ψυχή ξεμακραίνει, κομπιάζει, δυσπιστεί
Τι χαρά θ’ απολαύσει πια σ’ αυτή τη ζωή;
Μα κι ο κόσμος ακόμη δεν έχει δεχθεί
Κάθε φόβος μ’ αγάπη μόνο θα νικηθεί