Πύρινη θλίψη

Με την παλέτα του πιο χαρισματικού καλλιτέχνη
Θε να σε ζωγραφίσω
Να σου ξαναχαρίσω την αίγλη που σου πρέπει
Με μύρια χρώματα να σε τιμήσω

Ζωή να σου δώσω
Απ’ του παντοδύναμου την ατέρμονη πνοή
Με μια Του ανάσα να σου ανταποδώσω
Όλα όσα έχασες σ’ ανύποπτη στιγμή

Η σιωπή σου με εμπνέει
Μα και πόσο με λυπεί!
Λόγια οργισμένα αρχίνησα να γράψω μα δε λέει
Ο νους τη θλίψη ν’ αγνοήσει, τη λογική να βρεί

Η σκέψη του παρελθόντος επιπλέει
Σα σε θάλασσα ονείρου που ψάχνει να πραγματοποιηθεί
Μα η καρδιά εμπρός στην άψυχη τέφρα κλαίει
Άραγε ο τόπος θ’ αναστηθεί;

Το ξεθωριασμένο σου πια χρώμα δε δύναμαι να λησμονήσω
Μα ούτε η θύμηση του πρότερου κάλλους σου είν’ αρκετή
Τη ζωή που σου πήρανε δεν πρόκειται να σταματήσω
Να ζητώ πίσω με πείσμα κι επιμονή