Προθήκη Εφησυχασμού

Τον εφησυχασμό, λες, απεχθάνεσαι σφόδρα
Μα της ζωής τη λέμβο ακυβέρνητη εγκατέλειψες
Φθονείς όσους στη λήθη σέρνονται ακούσια
Αυτούς δε στοιχειώνουν τα γερασμένα όνειρα
Οι ανεκπλήρωτοι πόθοι

Τ' ανυπέρβλητα εμπόδια πρόκληση άλλοτε
Μακρινή πια ξεχασμέν' οχληρή ουτοπία
Πώς να ελπίσεις σε μέλλον άφθονο, ευοίωνο;
Αφού απ' τ' άδοξο παρελθόν δε δραπετεύεις,
Ούτ' απ' της έξης το πλέγμα

Πείσμωσες, τίποτα δε σ' ικανοποιεί
Μα κουράστηκες κι ανώφελα να πασχίζεις
Αφού δεν απαιτεί μόχθο η αποδεκτή επιτυχία
Αδρανής στέκεσαι, κενός, άσκοπος
Δίχως την πρότερη ζέση

Αποφάσισες στη συνήθεια να ενδώσεις
Δυσπιστίες και προσδοκίες καταχώνιασες
Με προθήκη τα εύθυμα πλαστά χαμόγελα,
Και τις ρηχές επιτρεπτές επιλογές ξένων,Οδεύεις όπου χλεύαζες…