Προσκόλληση

Νέες βδομάδες, μέρες, ώρες
Έρχονται, φεύγουν, σε προσπερνούν
Κι εσύ να κυνηγάς χίμαιρες γερασμένες!
Ψάχνεις το λόγο άραγες;
Μιλάς με φίλους καρδιακούς;
Ή περιμένεις λύσεις εύκολες, περπατημένες;

Την πρόκληση του ακατόρθωτου κατηγορείς
ή σάμπως τη σιγουριά του αδύνατου;
Το οικείο του παρελθόντος ακολουθείς
Ή το δέος του επικείμενου άγνωστου;
Ώριμη επιλογή θαρρείς
Ή παιδική αφέλεια του ανύποπτου;
Συναισθηματική ελευθερία φρονείς
Ή θεμιτή σκλαβιά του υποσυνείδητου;
Με τη δύναμη της συνήθειας συνθηκολογείς
Ή με την αστάθεια του ασυμβίβαστου;
Βρήκες πραγματική αγάπη, εξηγείς
Ή μήπως την τεχνητή αγωνία του ανεκπλήρωτου;

Υπάρχουν ωστόσο, ξέρεις, κι απόκρυφα μονοπάτια, τιμαλφή
Που θέλουν, μα δεν έχουν ανακαλυφθεί
Που ­προσπαθούν επίμονα, μα δεν τ’ αφήνεις να σε βρουν
Που περιμένουν, ακόμα, να εξερευνηθούν.
Μην κλαις λοιπόν, μην κρύβεσαι, μην κοντοστέκεσαι,
Η αλήθεια φανερώνεται, μοναχά σαν τη δέχεσαι …