Εμπαιγμός;

Συνωμοσία θεϊκή ή των πραγμάτων φύση
Από μια εύθραυστη καρδιά ο νους ν’ αποστατήσει;
Η μνήμη να παρέλυσε, εικόνες να’ χουν σβήσει
Ένα κενό να γέμισε στιγμές που έχεις ζήσει;

Σάμπως να παίζει το μυαλό, τον όρκο ν’ αθετήσει
Και πάλι σα ζορίζεται τα ίδια να ζητήσει;
Μήπως πλανάται και αυτό, νόμισε βρήκε λύση
Κι ακόμα ελπίζει στις στιγμές που λέει πως θ’ αφήσει;

Δεν άντεξ’ άλλο, αρνήθηκε το τέλμα να κερδίσει
Αφού το πάθος έδωσε τη θέση του στην πλήξη
Δε θέλει πλέον ανώφελα το χρόνο να γυρίσει
Με νέα ιστορήματα κεφάλαια θ’ ανοίξει!