Αυτοεκτίμηση

Τι λείπει κι αισθάνομαι σα σκόνη στ’ αγέρι
Τελίτσα σε πίνακα, στο σύμπαν αστέρι
Πώς γίνεται, ποια δύναμη ξανά θα μου φέρει
Την πίστη στο είναι μου, πυγμή μες στο χέρι

Γύρω μου πίεση, ο κόσμος δεν ξέρει;
Πώς είναι ολόκληρο το εγώ να υποφέρει
Πώς είν’ ν’ απεχθάνεται όλα του τα μέλη
Το σώμα να κρύβει, να ψάχνει νυστέρι

Να θέλει την πίστη σ’ αυτό να επαναφέρει
Τ’ αυθόρμητο φέρσιμο, τη χαρά, ένα ταίρι
Μα μόνο στο νου να περνά το μαχαίρι
Στου Άδη τη χώρα για νά’ βρει λημέρι

Φοβάμαι μια λέξη ν’ αρθρώσω, να φωνάξω
Αγράμματη αισθάνομαι το ό,τι να πράξω
Ανόητ’ οι πάντες, πώς το είναι ν’ αδράξω;
Απόμακρ’ η ζωή, τα δεσμά θε’ να τινάξω

Πού να’ ναι αυτός που υπόσχεται αγάπη
Αξία στον άνθρωπο, όχι τι βλέπει το μάτι
Στα ουράνια να μ’ οδηγήσει με τ’ όμορφο άτι
Την καρδιά να ξεχειλίσει μ’ αισθήματα γεμάτη

Ποιος θα πάρει το χέρι μου, θα παλέψει για μένα
Θα μου δείξει πως όλα πια δεν είναι χαμένα
Θα με κάνει και πάλι να ποθώ να γίνω ένα
Μ’ έναν κόσμο που ίσως όλα δεν είναι στημένα;

Θα μου φέρει νερό απ’ την κρήνη τ’ ονείρου
Να πιστέψω πως έχω την ισχύ του σιδήρου
Ν’ αγαπήσω εμένα ώστε πια να μη με φθείρουν
Κακοπροαίρετα συμφέροντα ενός κόσμου στείρου