Τι κρύβει το φεγγάρι

Μηδαμινή ανάμεσα στο άπειρο
Πλήρης ως μέρος του συνόλου
Δύναμη αντλώ απ’ τ’ όνειρο
Να’ ν’ όντως η ψυχή αθάνατη μες στο μυστήριο του όλου

Σχέδιο ανεξήγητο να υφίσταμαι, χωρίς βάση
Ουσία γυρεύω, είν’ άραγε ανάγκη να υπάρχω;
Το σκοπό της ‘επίσκεψης’ μήπως έχω χάσει;
Λύτρωση αν ψάξω στον κόσμο της αίσθησης θά βρω;

Τα πέταλα του σύμπαντος αγγίζω
Ακούω τους ήχους των κυμάτων της φρόνησης
Τον ορίζοντα του είναι ατενίζω
Γεύομαι τους καρπούς της υπόστασης

Θωρώ τα ουράνια με δέος κι αμφιβολία
Με της σοφίας το βελούδινο πέπλο
τα μυστικά σα να’ ν’ σκεπασμένα
Μα το φεγγάρι με νιώθει, μου μιλά μες στου μυαλού την τρικυμία
Το δρόμο μου δείχνει προς την ολοκλήρωση, αλλάζουν τα δεδομένα

Νόημα όλα ξάφνου αποκτούν, ένα γίνομαι με το απανταχού άγνωστο
Νιώθω το χρόνο ανύπαρκτο, ανούσια κάθε μια έννοια, κάθε υποψία
Η σκέψη εξανεμίζεται, απομακρύνεται κάθε τι ενυπόστατο
Κοσμικές νότες πλημμυρίζουν γύρω μου, απόλυτη ευτυχία