Wednesday, 7 November 2007

Η αύρα σου

Ψάχνω σημάδι, απόδειξέ μου τη λογική της οδυνηρής σου απώλειας;
Με πνίγουν στη σκέψη σου τ’ ασυγκράτητα δάκρυα στενοχώριας
Η ζωντάνια και το χαμόγελό σου
αντίθεση στου μυαλού τις εικόνες κατάντιας
Δεν είναι άδικο να χάνεσαι από συγκυρίες ανθρώπινης απληστίας κι ανεπάρκειας;

Σε βλέπω συχνά σε πρόσωπα ξένα,
σα να σ’ ακούω ακόμα εδώ
Μαθαίνω για τις τελευταίες εξελίξεις,
θέλω να τρέξω να στις εκμυστηρευτώ
Μα μόνο στον ύπνο καταφέρνω να σ’ επισκεφθώ
Έτοιμη να σου δώσω το τελευταίο αντίο,
η ψυχή μ’ αναγκάζει να κρατηθώ

Του ονείρου μου η αγκαλιά σου,
υπόσχεση πως κάποτε θα βρεθούμε ξανά μαζί
Να «ζήσουμε» στιγμές που θα’ θελες να μοιραζόσουνα κι εσύ
Αφού η δύναμη της αύρας που άφησες στη γη
Ολάκερο το σύμπαν ακόμα φωτίζει, έτοιμη να κερδίσει και την επόμενη «ζωή».

No comments: