Θλιβερή ασυμβατότητα

Θα νιώσεις ποτέ τη δύναμη της ανιδιοτελούς
άνευ όρων αγάπης;
Όχι μιας απλής συνήθειας ούτε μιας εξαρτημένης απάτης
Αυτής που καθρεπτίζεται στ’ αστραφτερά πραγματικά μάτια
Που πηγάζει από καθάρια συναισθήματ’,
από κοινά μονοπάτια

Θα βρεις ποτέ στο δρόμο σου κάποιον ν’ αγαπήσεις αληθινά;
Να τολμήσεις να μοιραστείς τα πάντα
χωρίς να δειλιάσεις πουθενά;
Χωρίς να σκέφτεσαι μονάχα τι απ’ αυτόν θα κερδίσεις
Μα δίνοντας τη ζωή σου, χωρίς αντάλλαγμα να ζητήσεις

Θα καταφέρεις να νικήσεις
τον πλαστό μικρόκοσμο που σε περιβάλλει;
Τον έχει δημιουργήσει το ανικανοποίητο παρελθόν
που δεν έχεις αποβάλει
Που καταστρέφει ό,τι ωραίο ξεκινάς να οικοδομείς,
Που δεν επιτρέπει να τον διαπεράσει άνθρωπος κανείς

Ίσως δε θέλω να παραδεχθώ πως το έβαλα γρήγορα κάτω
Μα η – έστω λίγη; – προσπάθεια που κατέβαλα
μ’ έστειλε σ’ ανείπωτο πάτο
Τα φτηνά λόγια – φαίνεται απίστευτο; –
σημάδεψαν όλη μου τη ζωή
Κάθε ανθρώπινη προσέγγιση φαντάζει τώρα κάλπικη, φτηνή

Μ’ αν οι παράλληλοι πια δρόμοι μας τύχει να συναντηθούν
Θα’ θελα μ’ ένα βλέμμα σου οι κόσμοι μας να ξαναενωθούν
Με στοργή να πλημμυρίσουν,
απ’ τις θλιβερές αναμνήσεις ν’ απελευθερωθούνΜε παιδικές αγνές προθέσεις να ξαναγεννηθούν